Heroes & Victims Challenge 2019

Op dinsdag 15 januari presenteerden studenten van het ROC Nijmegen 11 filmpjes die zij gemaakt hadden over/met mensen met een beperking zonder dat de beperking de focus was. Het project vond plaats als onderdeel van het curriculum van de Media opleiding. Met Steve Huisman als motor. Helen Flören reikte de publieksprijs uit. Ange Wieberdink mocht de Juryprijs bekend maken. Die ging naar het portret van Margreet Bos, gemaakt door 4 One Creators.
Deze filmpjes zullen worden ingestuurd voor het Handifilm Festival in Rabat, eind maart .

Het portret van Noor Evers gemaakt door Stijlkwartier eindigde op de derde plaats (foto ZieZo).


De Juryprijs ging naar het portret van Margreet Bos, gemaakt door 4 One Creators (foto Anne Toonen).


De publieksprijs was voor Octrivity, met het portret van Geert Vullings (foto Anne Toonen).

Opening Week van de Toegankelijkheid 2018

Maandag 1 oktober is “Ik Neem Je Mee’ vertoond in de raadszaal van gemeente Gooise Meren. Als start van de week van de toegankelijkheid. Een bijzondere avond, georganiseerd door Rinske van Duifhuizen met collega’s. Een zaal vol mensen uit de gemeente: ambtenaren en bewoners. Daarna bood de gemeente een maaltijd aan en werd er doorgepraat over de film en hoe inclusie te bereiken. Wethouder Barbara Boudewijnse sloot af. Over de film: ‘Een registratie van het leven, zonder oordeel en daarom ruimte om samen verder te praten.’ Ze noemde het een geslaagde avond. En dat werd onderstreept door de briefjes die de deelnemers achterlieten met hun commentaar.

Vertoning Ik Neem Je Mee in de Raadszaal Gooise Meren

Tijdens maaltijd nagesprek

Rinske Duifhuizen (derde van rechts) met haar collega’s

Beeldtaal voor een inclusieve samenleving

Bij ArtEZ in Zwolle was tijdens de projectperiode ‘Het Winterlab’ beeldtaal voor een inclusieve samenleving één van de onderwerpen waar studenten uit verschillende richtingen samen aan konden werken. Dat leverde mooi resultaten op. Onder andere een boekje met zelfportretten van studenten van de Hogeschool én van leerlingen van het onderwijscentrum De Twijn in Zwolle. Hieronder een paar portretten uit het boekje ter inspiratie.

(met dank aan allen die hieraan mee hebben gewerkt van ArtEZ Zwolle en De Twijn) 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nieuwe ambassadeur: Romana Vrede

foto FavorTalents

Romana Vrede heeft de uitnodiging aanvaard ambassadeur te worden van Heroes & Victims en zo het comité van aanbeveling te versterken. Romana Vrede is actrice en theatermaakster. In 2017 won zij de Theo d’Or, één van de belangrijkste toneelprijzen in Nederland. In januari was ze te gast in De Wereld Draait Door. Haar oproep aan de kijkers herhalen we hier graag: ‘Zodra je iemand tegen komt die anders is of zich een beetje anders gedraagt dan de norm en je eerste reactie is dat je schrikt, dat je die reactie bevraagt. Dat je even nadenkt over die reflex van schrikken of terug deinzen. Zo geef je jezelf een nieuwe kans om naar de ander te kijken die zich anders gedraagt.” (zie ook vimeo.com)

Blinde vlek: Mensen met beperking onderdeel van diversiteit

Het belang van diversiteit in de media is steeds meer een onderwerp van gesprek. Althans, er wordt over gepraat, zie ook gister in de DWDD. Dat is het begin van de broodnodige verandering. Dat de media een representatie zouden moeten zijn van de samenleving. Gek genoeg worden mensen met een beperking niet meegenomen in die diversiteit terwijl -ongeacht kleur, achtergrond, sexe- ruim 10% van de bevolking een beperking heeft. Lees ook deze column van Annemarie Haverkamp (de Gelderlander 19 januari 2018)

Waarom mogen gehandicapten alleen iets zeggen op tv als het over bezuinigingen in de zorg of aangepaste wc’s gaat? Alsof ze verder nergens verstand van hebben. Gênant.

Eén animatiefilm kan ik noemen waarin een gehandicapt kind geen gehandicapt kind is, maar gewoon een ettertje tussen zijn klasgenoten. Het knaapje zit in een rolstoel en doet vrolijk mee aan het pesten van hoofdpersoon Sherman, een uitslover. Het rolstoelkind heeft verder geen rol, het zit daar gewoon irritant te zijn. Mr. Peabody & Sherman heet deze film, waar ik – samen met Job – groot fan van ben. Niet vanwege die gehandicapte, maar omdat het gewoon een tof verhaal is.

Op tv zie ik zelden gehandicapten in programma’s die níet over gehandicapten gaan. Gewone mensen die niet kunnen lopen of blind zijn, lijken geen verstand te hebben van de vluchtelingenproblematiek of literatuur. Zij mogen alleen aanschuiven als het over bezuinigingen in de zorg of cafés zonder aangepast toilet gaat.

In Frankrijk publiceerde de instantie die waakt over pluriformiteit op de nationale televisie (CSA), net haar jaarlijkse rapport. De uitkomst is om te janken. 1900 tv-uitzendingen werden met een speciale bril bekeken en nog niet eens 1 procent van de mensen die in beeld kwamen, was gehandicapt. En dat terwijl volgens de statistieken twaalf miljoen van de 63 miljoen Fransen een of andere beperking heeft: dat is 19 procent.

Het cijfer zegt veel over ‘ons’ vermogen gehandicapten (en andere minderheden) een plek te geven in ons leven, foeterde een tv-criticus. Zolang televisiemakers een handicap als angstaanjagend beschouwen, komen we nooit verder, vond een ander.

Nou is Frankrijk geen Nederland, maar ik heb niet de illusie dat het hier beter is. Natuurlijk hebben we Johnny de Mol, Je zal het maar hebben en andere liefdevol gemaakte programma’s die niet al te veel weghebben van aapjeskijken. Maar dit zijn speciale programma’s over gehandicapten, terwijl de tv toch een spiegel van de samenleving zou moeten zijn.

Kom op Angela de Jong, breek hier eens een lans voor.

De versmalling van diversiteit

Op 5 september organiseerden de NTR en het Mediafonds een masterclass diversiteit in de media. Een aantal leden van de ‘kerngroep’ van Heroes & Victims nam daar aan deel, oa Karin Spaink. Zij schreef in dat kader de volgende column in het Parool:

Het symposium over diversiteit in de media dat ik bijwoonde, bood een prachtige baaierd aan verhalen. Film- en documentairemakers vertelden hoe hun lastige of onbeantwoorde vragen langzaam waren uitgegroeid tot volwaardige onderwerpen. Ze vertelden hoe lastig het kon zijn hun hoofdpersonen frank en vrij te laten vertellen, hoeveel tijd ermee gemoeid is om een goede band op te bouwen. Ze vertelden hoe hun pitches bij de omroepen regelmatig afketsten op onwetendheid, maar dat daar gelukkig schot in zat. En we zagen ronduit adembenemende fragmenten.

Toch knaagde er iets. Het thema was diversiteit: waarom ging de discussie dan uitsluitend over kleur, over niet-westerse culturen en mensen van gemengde etniciteit? Diversiteit is toch breder dan dat?

Gaandeweg ging het me dagen. We hebben het besef dat de Nederlandse media ziekelijk wit zijn, stiekem ingeruild voor de notie dat we gebaat zijn bij ‘meer diversiteit’. Dat klinkt vriendelijker, is minder verwijtend jegens de ingesleten posities, en het is prettig positief geformuleerd, als een win-win situatie.

Maar die aanpak leidt enerzijds tot een akelige versmalling van het begrip diversiteit, anderzijds tot het verdoezelen van feiten. Want hier stonden mensen te bepleiten dat het ‘diverser’ moest, terwijl we eigenlijk gewoon wilden zeggen dat het gezicht van de media veel te wit is. Kijk naar de Britse tv: zowel in actualiteitenprogramma’s als tv-series voeren die aanzienlijk meer mensen van kleur op. Ik vind dat telkens weer een verademing. Maar zeggen dat het Nederlandse medialandschap simpelweg te wit is, doen we niet meer: we betitelen dat tegenwoordig liever met een kuis mondje als ‘gebrek aan diversiteit’.

Zo wordt diversiteit sluipenderwijs een slap synoniem voor etniciteit.

Het streven naar diversiteit is altijd breder geweest, met als doel mensen onafhankelijk van hun kleur, gender, seksuele voorkeur of lichamelijke beperking zichtbaarder te maken en recht te doen aan de complexiteit van hun leven. Vrouwen zijn niet alleen aantrekkelijke popjes of schommelende moeders, maar ook wiskundigen, piloten en soldaten. Of gehandicapt. Homo’s zijn meer dan relnichten of slachtoffer van religie; ze zijn vaders, machinisten en medisch specialisten. Of zwart. En zwarte of Aziatische mensen hoef je niet te reduceren tot hun ‘etnische diversiteit’: ze zijn ook schrijver, econoom, moeder, decorbouwer of buurman. En vrouw. Of homo. Of gehandicapt.

Na afloop raakte ik aan de praat met Akwasi Owuso Ansah, die aan een serie over twee zwarte, heel verschillende studerende jongens werkt. Ik opperde: ‘Misschien kun je een docent introduceren die in een rolstoel zit of een hand mist, en dat niemand het daar dan over heeft.’ Hij knikte enthousiast. ‘Dat hij gewoon zo is, bedoel je, zonder dat we daar drama van maken!’

Ik kon een high five amper onderdrukken.

Karin Spaink

website van Karin Spaink

Andrew Solomon: Internationale Ambassadeur

photograph Timothy Greenfield-Sanders

photograph Timothy Greenfield-Sanders

It is with great pleasure and honour that we inform you that Andrew Solomon has accepted to be international ambassador of Heroes, Victims & Villains.

Andrew Solomon is an influential writer on politics, culture and psychology who lives in New York and London. He is an original and daring thinker who uses his personal experience to address vulnerable populations and neglected issues. He finds the words that enable us to face those delicate issues in a humane and constructive manner.

For his book Far From The Tree, A new York Times bestseller, he received the National Book Critics Circle Award for non-fiction. The book is about dealing with differences, specifically about children who are different from the families they come from—for example because they have handicaps, are prodigies, or are transgender.

Solomon has said: ‘The norm can be tyrannical. But science indicates that diversity is what makes a society stronger, just as it does a culture or species. Diversity is what actually leaves people best adapted to pursue the things they need to pursue in life.’

The goal of the programme Heroes, Victims & Villains is to further and stimulate media producers to better reflect the richness of soicety in their work, Solomon endorses this idea, and quotes the writer and activist Emily Perl Kingsley, whose son has Down syndrome, who said, ‘ I turn on the television. All of a sudden, there’s nobody who looks like me. Everybody is so perfect! I had vanished. I cried for five days nonstop.’

Zijn boeken zijn vertaald in het Nederlands en uitgegeven door Uitgeverij Nieuw Amsterdam, http://www.nieuwamsterdam.nl

Tedtalks

Far From The Tree
Noonday Demons

Nieuwe ambassadeurs: Adil El Arbi en Bilall Fallah

Adil El Arbi en Bilall Fallah werken als duo. Zij zijn beiden filmregisseur én scenarioschrijver. Al op de filmakademie riepen ze dat het hoog tijd werd voor meer kleur in de films. Ze voegden de daad bij het woord. Voor hun hun eerste lange speelfilms Image (2014) en Black (2015) zochten ze buiten de gebaande paden naar acteurs. Zij richtten ook Hakuna Casting op. Hakuna staat voor diversiteit in zijn meest brede betekenis en brengt mensen van de straat naar de set.

642x999_6373061